Sygnał 9: Zaburzenia nawodnienia - nadmierne pragnienie lub jego brak

Woda w diecie - problem, który widzimy dopiero w konsekwencjach

Nawodnienie pupila to jeden z najczęściej pomijanych aspektów żywienia. Właściciele dbają o pełną miskę wody i uznają temat za zamknięty. Tymczasem to, czy pupil rzeczywiście jest dobrze nawodniony, zależy nie tylko od dostępu do wody pitnej, ale przede wszystkim od zawartości wody w podawanym pożywieniu.

Kot jest ewolucyjnym przykładem zwierzęcia, które w warunkach naturalnych pozyskiwało zdecydowaną większość potrzebnej wody z pożywienia - polując na małe ssaki i ptaki. Surowa mysz zawiera około 70% wody. Karma sucha dla kota zawiera 8-10% wody. Różnica jest dramatyczna. Koty karmione wyłącznie suchą karmą i mające dostęp wyłącznie do miski z wodą są w większości odwodnione. Po prostu ich pragnienie nie jest wystarczająco silne, by skompensować ewolucyjny brak odruchu picia dużych ilości wody.

Odwodnienie u kota - cicha epidemia

Skutki odwodnienia u kotów są dokumentowane od dekad i dobrze znane weterynarzom: kamienie i kryształy w drogach moczowych, nawracające zapalenia pęcherza, choroby dróg moczowych, a długoterminowo - przewlekła choroba nerek, która jest jedną z głównych przyczyn śmiertelności kotów w średnim i starszym wieku.

Dieta mokra, zawierająca 70–80% wody, rozwiązuje ten problem strukturalnie. Kot je i jednocześnie pije. Nie musi pokonywać ewolucyjnej bariery, by sięgnąć po wodę. Wystarczy zmiana karmy, by poprawić nawodnienie o kilkaset procent w skali doby.

Nadmierne pragnienie - sygnał w drugą stronę

Jeśli pies nagle zaczyna pić znacznie więcej niż zwykle, to sygnał, który wymaga konsultacji weterynaryjnej. Poliuria i polidypsja (zwiększone oddawanie moczu i zwiększone pragnienie) mogą być objawem cukrzycy, chorób nerek, lub innych schorzeń metabolicznych. Mogą też jednak wynikać ze zbyt wysokiej zawartości sodu w karmie, co wymusza większe spożycie wody.

Wiele karm ekonomicznych zawiera większe ilości sodu przekraczające fizjologiczne potrzeby zwierzęcia - sól jest tanim wzmacniaczem smaku i środkiem konserwującym. Regularne, długotrwałe spożycie nadmiernych ilości sodu obciąża nerki i może prowadzić do ich stopniowej degeneracji.

Prosty test nawodnienia

Delikatnie chwyć skórę pupila na karku i unieś lekko, a następnie puść. U dobrze nawodnionego zwierzęcia skóra natychmiast wraca na miejsce. U odwodnionego - wraca wolno lub przez chwilę pozostaje w pozycji złożonej. To prymitywny, ale pomocny test orientacyjny. Pamiętaj jednak, że przewlekłe odwodnienie może nie dawać wyraźnych objawów w tym teście - jedynym pewnym wskaźnikiem jest badanie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi.